Ман дӯст медорам, ки ин гуна чӯҷаҳои боллазату шањдбори ва шакли фарбеҳро ғун кунам, хусусан агар онҳо алоқаи ҷинсӣ дошта бошанд ва дар ин раванд фаъолона иштирок кунанд! Барои як хонум хидмати ду нафар каме мушкил аст, ба фикрам, вақте ки баъди ин намуди алоқаи ҷинсӣ аз як нафараш ҳаловати ҳақиқӣ мегирад!
Хоҳараш чӣ пирожни ширин дорад ва ин хел булочкаҳои болаззат! Вай тасмим гирифт, ки бародари калонии худро писанд кунад, ки барои он ба вай куннилингуси дараҷаи аввал дод. Аз ҳама тааҷҷубовар чӣ буд, бародар ба назар чунин менамуд, ки ҳатто дар сӯрохи худ хӯрдааст, шояд вай дар ҳаб бошад? Аммо он хеле ширин баромад.
Мураббӣ гимнастро ба қадри кофӣ шаҳвонӣ ва дилчасп номид, аммо ин малламуйро ба хашм овард. Ва чӣ тавр вай исбот карда метавонист, ки ӯ набуд? Фақат бо фош кардани синаҳояш. Хурӯс баркамол дарҳол дилрабоии ӯро қадр кард ва ба рухсораи ӯ зад. Хуб, ҳамин тавр бисёре аз духтарон ба варзиши калон ё саҳна роҳ додаанд. Феромонҳо ва чеҳраи зебо кори худро иҷро мекунанд. Аммо санъат қурбонликни талаб қилади!
Дик аҷиб аст